Rampen en crises halen het beste in mensen naar boven

Daar zit ik dan. In een omgeving die zo vertrouwd is maar nog nooit zo surrealistisch heeft aangevoeld, thuis. Ik luister naar Radio1, nodig connecties uit op LinkedIn en probeer beeld te krijgen bij wat me de komende periode te wachten staat. Ik kan het niet verzinnen. Ik luister naar de berichten, zie posts voorbij komen die vrijwel allemaal te maken hebben met Corona en zie de verdeelde commentaren. Zo te zien kan niemand het verzinnen.

Ik probeer alles in perspectief te zien, maar toch beangstigd het me en maak ik me zorgen. Ik loop de halve middag buiten met de hond. Om in beweging te zijn, mijn gedachten te ordenen en te bedenken hoe nu verder. En, omdat het nu nog mag, naar buiten gaan om lekker te lopen, zomaar.

Want ondanks alle mooie berichten over tot elkaar komen, weer aandacht hebben voor elkaar en tot bezinning komen, die ik lees ten spijt, is er voor ons allemaal de realiteit. Een realiteit waarin we iedere maand weer moeten zorgen voor voldoende inkomen. Inkomen om de hele basale dingen te kunnen betalen, zoals de hypotheek en eten. Voor veel mensen valt in één keer het inkomen weg, in veel gevallen is zelfs het voortbestaan van hun onderneming in gevaar. Ik denk aan de mensen die met veel passie en energie hun restaurant hebben opgebouwd, aan de nieuwe eigenaren van Het Theehuys in Barendrecht, die net gestart zijn en nu al dicht moeten. Muzikanten die geen optredens meer hebben, KLM’ers die zwarte dagen hebben. Maar ook aan de mensen op scholen en in de zorg, die zo hard bezig zijn zoveel mogelijk draaiend te houden en er voor ons te zijn.

En natuurlijk ontstaan er mooie initiatieven, worden mensen creatief en vindingrijk. Maar de grote meerderheid zal moeite hebben met het voortbestaan als dit te lang gaat duren. En hoewel 1 op 1 coaching uitstekend online kan, valt er ook voor mij veel werk weg en wordt het een spannende tijd.

Ik merk dat ik moeite heb met de berichten die alleen maar de positiviteit benadrukken. Maar ook met de berichten van mensen die alleen maar zwarte sneeuw zien. En ja, als coach weet ik dat het niet de gebeurtenissen zijn waardoor we van streek raken, maar de manier waarop we tegen deze gebeurtenissen aankijken. Dat is in dit geval niet anders.

Na een lange wandeling wordt het weer helder en merk ik dat ik rustiger ben. Door niet alle angst maar weg te wuiven en aan het positieve te denken, maar juist door mijn angst en zorgen er te laten zijn en uit te spreken. Het is er en mág er zijn. 

Het helpt om de situatie te nemen zoals hij is, het te ‘verdragen’. Net zoals je het leven te nemen hebt hoe het is. Het leven barst van de polariteiten, er is geen licht zonder donker, geen lach zonder traan, en geen vertrouwen zonder twijfel. Het is er en het mág er zijn. Deze corona uitbraak zal ongetwijfeld de oplossing zijn voor iets. Ik zie het nu (nog) niet in ieder geval.

Soms is iets wat het is en hebben we daar mee te dealen. Laten we kijken waar we elkaar kunnen helpen en ondersteunen. Waar we creatieve oplossingen kunnen verzinnen waarmee we elkaar op sleeptouw nemen. Dat we in deze enorme crisis vertrouwen putten uit elkaar en mooie dingen doen, zodat iedereen het hoofd boven water kan houden.

Zoals Rutger Bregman zegt, en uit onderzoek is gebleken, ‘rampen en crises halen het beste in mensen naar boven’. Ook al lijkt het daar in het begin vaak niet op.

Scroll naar top